معرفی انواع تراش جواهرات

شاید برای شخص دیگری نیز جالب باشد:
Share

هیچ قانونی برای تعیین و تثبیت انواع تراش در نگین های جواهر وضع نشده است، با این حال سه گروه مشخص تراش وجود دارند که عبارتند از: تراش صفحه ای (Feceted cut)، تراش ساده (plain cut ) و تراش مرکب (Mixed cut).

تراش صفحه ای فقط در مورد نگین های گرانبها و شفاف اعمال می شود. هرچه تعداد صفحات تراش بیشتر باشد جلای بهتر و رنگ آمیزی جالب تری حاصل می شود. فرم تراش صفحه ای به دو نوع اصلی تقسیم می شود: تراش برلیان گونه و تراش پله ای یا زمرد گونه. تراش ساده به فرم یک صفحه صاف و یا گنبدی ( کابوشن ) است که برای عقیق و سنگ های مات مناسب می باشد. در تراش مرکب قسمت بالای نگین دارای یک صفحه بزرگ و مسطح است و قسمت پائین صفحات متعددی دارد که نسبت به لبه نگین دارای زوایای ثابتی هستند، یا کاملا برعکس قسمت پائین از یک صفحه و قسمت بالا از صفحات متعدد تشکیل یافته، و یا اینکه هر دو قسمت سنگ دارای تراش صفحه دار است.

فرم تراش کامل برلیان(Briliant-full cut)

در این تراش حداقل ۳۲ صفحه شیبدار بعلاوه یک صفحه مسطح در قسمت فوقانی حلقه کمربندی و ۲۴ صفحه در قسمت تحتانی (به اصطلاح در قسمت پاویلیون) دیده می شود که به طور خاص برای تراش الماس به فرم برلیان (با توجه به میزان ضریب شکست نور بالا و سایر خصوصیات اپتیکی آن) به وجود آمده است .

کلمه برلیان به تنهائی همیشه در مورد الماس هائی به کار می رود که این فرم تراش را داشته باشند ولی در مورد کانی های گرانبهای دیگر  حتما می بایستی نام کانی در کنار توصیف تراش آن یعنی برلیان ذکر شود، مانند زیرکن با تراش برلیان (Brilliant-cut zircon)

تراش هشت صفحه ای (eight cut)

شامل هشت صفحه در قسمت فوقانی و تحتانی نگین، و مخصوص بلور های بسیار کوچک الماس می باشد که تراش کامل در مورد آنها به دلیل کاهش وزن مقرون به صرفه نیست. نگین هایی که حدود ۳۰۰ الی ۵۰۰ عدد از آنها یک قیراط وزن دارند بیشتر بدین فرم تراشیده می شوند.

تراش رز(rose cut)

تراشی است بدون صفحه اصلی تاج و صفحات زیرین پاویلیون، و تعداد صفحات و طرز قرار گرفتن آنها نسبت به یکدیگر متغیر است. امروزه از این تراش استفاده  چندانی نمی شود زیرا به اندازه کافی جلا در نگین به وجود نمی آورد.

تراش پله ای(Step cut)

تراشی است بسیار ساده متشکل از صفحات موازی با لبه های نگین که از حلقه کمربندی به طرف بالا و پائین با شیب تند تر تراشیده می شود و قسمت پائینی نگین غالبا دارای سطوح بیشتری از قسمت بالائی است. این تراش مخصوص نگین های رنگی جواهر است ولی به ندرت در تراش الماس نیز از آن استفاده می شود.

تراش زمرد گونه (Emerald cut)

این تراش نوعی تراش پله ای است که صفحات هشت ضلعی دارد. اکثرا در تراش زمرد از این فرم استفاده می شود، و به ندرت در تراش بلور های الماس باریک و بلند مورد استفاده قرار می گیرد.

تراش مسطح (Table cut)

این تراش ساده ترین نوع تراش پله ای است و که تنها یک صفحه بزرگ دارد و اکثرا جهت ساخت مهر و انگشتر های ساده برای آقایان استفاده می شود.

تراش کابوشن (Cabochon)

مهم ترین نوع تراش ساده است که قسمت فوقانی آن گنبدی شکل و قسمت تحتانی صاف و یا تا قدری محدب است. کابوشن در زبان فرانسه به معنی سر گرد میخ است. این تراش مخصوص سنگ ها و کانی های جواهری است که تا حدودی یا به طور کامل کدر می باشند. در نگین های کاملا کدر برای زیبایی بیشتر در رنگ، قسمت زیرین فرم کابوشن به موازات قسمت گنبدی بالائی تو خالی و نازک می گردد.

انواع دیگرتراش (Othercut types)

انواع فرم ها را در تراش های گوناگون می توان به وجود آورد مانند: گرد یا کروی، لوزی شکل، مخروطی، آنتیک (مربعی یا مستطیل با گوشه های حذف شده)، سه گوشه، چهار گوشه، شش گوشه، باگت (مستطیل کشیده)، ذوذنقه ای، تراش فرانسوی (در قسمت زیرین و فوقانی نگین دارای صفحات مربعی و یا مثلثی می باشد)، پاندولی یا اشکی (گلابی شکل)، مارکیز(دوکی )، بریولت(گلابی شکل و دارای مجموعه ای از سطوح مختلف که یکدیگر را قطع می کنند)، زیتونی شکل، قلبی و اشکال فانتزی متعدد دیگر.

 

م کاسب

خانم کاسب فارغ التحصیل رشته مهندسی شیمی است. ایشان علاقه زیادی به کار با جواهرات و تحقیق در مورد خواص سنگ ها و فلزات گرانبها دارد. بدیهی است که تحقیق و پژوهش احتیاج به مطالعه بسیار دارد و اتفاقا کتابخوانی یکی از مهمترین فعالیت های ایشان در اوقات فراغت است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *